Ruins (39.0362, 26.5107)

Marmaro'nun sakin yerleşim alanının yakınındaki güneşte solmuş bir tepenin yamacına dağılmış bu kalıntılar, Midilli'nin iç kesimlerini tanımlayan katmanlı insan tarihine çarpıcı bir pencere açmaktadır. Ada, antik çağlardan bu yana kesintisiz iskân görmüş; binlerce yıl boyunca antik Yunan, Bizans, Ceneviz ve Osmanlı egemenliğine girmiştir. Bu tür alanlar, her ardışık dönemin sessiz tanıkları olarak günümüze ulaşmıştır. Burada görülebilen, yüzyılların rüzgâr ve yağmuruyla düzleşmiş taş işçiliği, orta Midilli'nin bu kesimindeki küçük tarım ve hayvancılık topluluklarını ayakta tutan geleneksel yapım anlayışının özgün bir yansımasıdır.

Ziyaretçileri bugün karşılayan şey, kıvrık Akdeniz bitki örtüsüne karşın hâlâ okunabilir sınırlarıyla devrilmiş duvarlar ve temel çizgilerinden oluşan etkileyici bir peyzajdır. Bu ortamın kendisi başlı başına düşündürücüdür: bu tür alanların tipik özelliği olan yüksek konumu tesadüf değildi; hem savunma avantajı sağlıyor hem de çevredeki kırsaldan uzakta parlayan Ege'ye kadar uzanan muhteşem bir manzara sunuyordu. Yontulmuş taş parçaları ve zaman zaman rastlanan işlemeli mimari öğeler, kendi döneminde işlevsel bir topluluğun kalbi olmuş bir yapıya işaret etmektedir.

Aşınmış turistik güzergâhların dışına çıkmaya istekli gezginler için bu ziyaret, adanın plaj tatil köyleri ve hareketli liman kasabalarına düşünceli bir alternatif sunar. Alana en iyi sabahın serin saatlerinde ya da öğleden sonra geç vakitlerde yaklaşılır; bu saatlerdeki ışığın kalitesi, antik taş dokusunu parlak bir kabartmayla gün yüzüne çıkarır. Çevredeki köyler ve zeytin bahçelerinden geçen bir araç gezisiyle birleştirildiğinde, bu alan; binlerce yıldır sessizce iskân edilen, üzerine yapılar inşa edilen ve sevgiyle yaşanan bir Midilli'nin geniş tablosunun bir parçasını oluşturur.