Ruins (39.1133, 26.5610)

Alyfada'nın sessiz yerleşiminin yakınındaki yamaç arazisine dağılmış bu kalıntılar, Midilli'yi bu denli tanımlayan katmanlı insan yerleşiminin izlerini taşımaktadır. Ada, en azından Tunç Çağı'ndan bu yana kesintisiz iskân görmüş; sırasıyla Antik Yunan, Roma, Bizans, Ceneviz ve Osmanlı egemenliklerine ev sahipliği yapmıştır. Burada görülebilen parçalı taş işçiliği, bu uzun yerleşim ve terk ediş birikimini gözler önüne sermektedir. Adanın bu kesimindeki benzer alanlar, çoğu zaman konut ya da tarımsal yapıların izlerini barındırır; yontu kireçtaşı blokları ve temel sıraları, yavaş yavaş bodur meşe ve yabani kekik tarafından geri alınmaktadır.

Kalıntıların arasında duran ziyaretçiler, Midilli'nin bir zamanlar büyük merkezlerin çok ötesinde ne denli yoğun biçimde nüfuslanmış olduğunu somut olarak kavrayabilir. Kırsal iç kesimler, yüzyıllar boyunca çiftçi topluluklarını, mevsimlik çobanları ve küçük toprak mülklerini beslemiştir; bu tür kalıntılar ise Midilli kenti ya da Molova'nın yazılı tarihlerinden uzakta, sıradan insanların yaşayıp geçtiği yerlerin sessiz tanıklarıdır. Duvar örgüsü tekniği ve alanın seçimi —çoğunlukla drenaj, savunma kolaylığı ya da suya yakınlık gözetilerek belirlenmiş— yazılı belgeler sustuğunda bile inşanın hangi geniş döneme ait olabileceğine dair ipuçları sunabilir.

Burası, acelesi olmayan bir keşfi hak ediyor. Kalabalık yok, açıklayıcı tabelalar yok; yalnızca Ege gökyüzüne karşı yükselen eski taşların ham dokusu, kuş cıvıltıları ve yüzyıllar boyunca özünü neredeyse hiç yitirmemiş çevre zeytin bahçeleri ile maki örtüsü var. Midilli'nin daha ünlü anıtları yerine derin kırsal tarihiyle ilgilenen ziyaretçiler için bu tür yerler, adanın geçmişiyle dolaysız ve süslenmemiş bir buluşma fırsatı sunar.