Ruins (39.1133, 26.5610)

Διάσπαρτα στις πλαγιές κοντά στον ήσυχο οικισμό της Αλυφάδας, αυτά τα ερείπια μαρτυρούν τη διαχρονική ανθρώπινη παρουσία που χαρακτηρίζει τόσες περιοχές της Λέσβου. Το νησί κατοικείται αδιάλειπτα από τουλάχιστον την Εποχή του Χαλκού, έχοντας περάσει διαδοχικά από αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Γενουάτες και Οθωμανούς, και τα θραύσματα της λαξευτής πέτρας που διακρίνονται εδώ αντικατοπτρίζουν αυτή τη μακρά διαδοχή κατοίκησης και εγκατάλειψης. Τέτοιες θέσεις σε αυτό το τμήμα του νησιού συχνά διατηρούν ίχνη αγροτικών ή οικιακών κατασκευών, με τους πελεκητούς ασβεστολιθικούς ογκόλιθους και τα θεμέλιά τους να καταπίνονται σιγά σιγά από τις αριές και το άγριο θυμάρι.

Στεκόμενος ανάμεσα στα λείψανα αυτά, ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται με παραστατικό τρόπο πόσο πυκνοκατοικημένη ήταν κάποτε η Λέσβος έξω από τα μεγάλα αστικά της κέντρα. Η αγροτική ενδοχώρα συντηρούσε αιώνες τώρα καλλιεργητικές κοινότητες, εποχικούς βοσκούς και μικρές ιδιοκτησίες, και ερείπια σαν αυτά αποτελούν τη σιωπηλή μαρτυρία ζωών που ξεδιπλώθηκαν μακριά από τις καταγεγραμμένες ιστορίες της Μυτιλήνης ή της Μηθύμνης. Η τεχνοτροπία της τοιχοδομίας και η θέση του χώρου — επιλεγμένη συνήθως με κριτήρια στράγγισης, αμυντικής θέσης ή εγγύτητας σε νερό — μπορεί συχνά να υποδείξει μια ευρεία περίοδο κατασκευής, ακόμα και όταν οι γραπτές πηγές σωπαίνουν.

Η θέση ανταμείβει τον επισκέπτη που δεν βιάζεται. Δεν υπάρχουν πλήθη ούτε ενημερωτικές πινακίδες — μόνο η ακατέργαστη υφή της παλιάς πέτρας ενάντια στο αιγαιοπελαγίτικο ουρανό, το κελάηδισμα των πουλιών και το περιβάλλον τοπίο με τους ελαιώνες και τη μακία βλάστηση, που ο χαρακτήρας τους έχει αλλάξει ελάχιστα στο πέρασμα των αιώνων. Για όσους ενδιαφέρονται για τη βαθιά αγροτική ιστορία της Λέσβου πέρα από τα πιο γνωστά της μνημεία, τέτοια μέρη προσφέρουν μια άμεση, ανεπιτήδευτη επαφή με το παρελθόν του νησιού.