Άγιοι Τρεις Παίδες εν Καμίνω

Χωμένη στο ήσυχο τοπίο κοντά στο χωριό Αχλιά, η εκκλησία των Αγίων Τριών Παίδων εν Καμίνω είναι αφιερωμένη σε ένα από τα πιο ζωντανά επεισόδια του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, όπως τον έχει παραλάβει η Ορθόδοξη Παράδοση: τους Τρεις Αγίους Νέους στην Κάμινο. Πρόκειται για τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ — γνωστούς στο Βιβλίο του Δανιήλ με τα βαβυλωνιακά τους ονόματα Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ — οι οποίοι ρίχτηκαν σε ένα αναμμένο καμίνι από τον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα επειδή αρνήθηκαν να προσκυνήσουν χρυσό είδωλο, βγήκαν όμως αλώβητοι, συνοδευόμενοι από μια τέταρτη, αγγελική μορφή που είδαν οι παρευρισκόμενοι. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τους τιμά στις 17 Δεκεμβρίου, και ο ύμνος γνωστός ως η Ωδή των Τριών Παίδων παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα τροπάρια που ψάλλονται στον Όρθρο, ιδιαίτερα τις εβδομάδες που προηγούνται των Χριστουγέννων.

Όπως πολλά εξωκκλήσια διάσπαρτα στην ύπαιθρο της Λέσβου, η εκκλησία αυτή χρησιμεύει πιθανώς τόσο ως τόπος ήσυχης λατρείας όσο και ως επίκεντρο της γύρω κοινότητας κατά την ημέρα της γιορτής της. Μικρές Ορθόδοξες εκκλησίες αυτού του τύπου χτίζονται συνήθως στην απλή λαϊκή αρχιτεκτονική που είναι κοινή στο ανατολικό Αιγαίο — ασβεστωμένοι τοίχοι, ένας σεμνός καμπαναριός ή κρεμαστή καμπάνα, και ένα οικείο εσωτερικό όπου το τέμπλο χωρίζει το ιερό από τον κυρίως ναό. Οι εικόνες στο εσωτερικό παραδοσιακά θα απεικόνιζαν τους τρεις νέους όρθιους μέσα στις φλόγες, γαλήνιους και αλώβητους, μαρτυρία πίστης στη θεία προστασία.

Για τους επισκέπτες, μια στάση σε αυτό το εκκλησάκι προσφέρει κάτι παραπάνω από θρησκευτική περιέργεια: είναι ένα παράθυρο στη βαθύστρωτη πνευματική ζωή της αγροτικής Λέσβου, όπου το βυζαντινό λειτουργικό ημερολόγιο εξακολουθεί να διαμορφώνει τους ρυθμούς της χωριάτικης ύπαρξης. Το περιβάλλον τοπίο κοντά στην Αχλιά, στα πιο ήσυχα κεντρικά μέρη του νησιού, ανταμείβει όσους αποτολμούν να απομακρυνθούν από τους κεντρικούς δρόμους με μια αίσθηση ηρεμίας και αυθεντικότητας που σπανίζει όλο και περισσότερο. Είτε φτάσετε την ημέρα της γιορτής και βρείτε κεριά αναμμένα και χωριανούς μαζεμένους, είτε στη σιγαλιά ενός συνηθισμένου απογεύματος, το εκκλησάκι φέρει τη χαρακτηριστική βαρύτητα ενός τόπου που έχει γίνει τόπος προσευχής, από γενιά σε γενιά.