St. Taxiarchis

Taksiarhis Kilisesi, Başmelek Mikail ve Cebrail'e — Taksiarhlara — adanmış olup, Midilli'nin iç kesimlerindeki yumuşak tepelerin arasında, Pamfila köyünün yakınında sakin ama derinden saygı duyulan bir yer olarak yükselmektedir. Taksiarhlar, Yunan Ortodoks ibadetinde özel bir yere sahiptir; göksel orduların komutanları ve inananların koruyucuları olarak tazim edilirler. Adada adlarını taşıyan kiliseler en yaygın olanlar arasındadır. Ege'nin pek çok kırsal Ortodoks kilisesi gibi, Taksiarhis de bölgenin geleneksel dini mimarisini yansıtmaktadır: beyaza badanalı duvarları, kiremit örtülü çatısı ve görkemden çok tefekkürü davet eden mütevazı, insani ölçekleriyle sade bir taş yapı.

İçeride, Yunan Ortodoks bir kilisesinin kendine özgü sıcaklığını bulacaksınız — naosu kutsal alandan ayıran ikonostasis, el yapımı ikonalar üzerine altın bir ışık saçan kandiller ve sanki duvarlara işlenmiş gibi asılı kalan tütsü kokusu. Genellikle kılıç ya da asa taşıyan savaşçı kıyafetiyle tasvir edilen iki Başmelek'in ikonaları, kilisenin ibadet merkezini oluşturur ve yıl boyunca tazim gösterisine konu olur. Taksiarhların yortu günü her yıl 8 Kasım'da kutlanır; bu özel günde yöre halkı ayin için bir araya gelir ve ardından "panigiri" adıyla bilinen şenlik başlar. Kuşakları bu mekâna ortak ritüel ve bellek aracılığıyla bağlayan köklü bir gelenek.

Midilli'nin köylerini ve arka yollarını keşfeden ziyaretçiler için Taksiarhis, sıradan bir gezinin çok ötesinde bir şeyler sunar. Kilise, Pamfila topluluğunun canlı dokusuna aittir; sakin bir öğleden sonra kapısından girdiğinizde, bir çiftçinin ya da oradan geçen bir ninenin bıraktığı yanan bir mum bulabilirsiniz. Çevredeki manzara — zeytin bahçeleri, kuru taş duvarlar ve uzakta parlayan Ege — kiliseyi, kırsal Midilli'yi tanımlayan o dingin güzellikte çerçeveler. Burası durup dinlenmek, adanın bu köşesine yüzyıllardır şekil veren manevi ve tarımsal ritimleri özümsemek için biçilmiş kaftandır.