Ιερό Παρεκκλήσιο

Midilli'nin doğal manzarası içine yerleşmiş olan bu küçük kutsal şapel — Yunanca'da Kutsal Şapel anlamına gelen Ιερό Παρεκκλήσιο adıyla bilinmektedir — adanın manevi yaşamını yüzyıllar boyunca biçimlendiren köklü bir adanma geleneğini temsil etmektedir. Midilli, büyük bölümü yerel aileler tarafından şükran ifadesi ya da bir adağın (tama) yerine getirilmesi amacıyla inşa edilmiş yüzlerce bu tür mütevazı şapele ev sahipliği yapmaktadır; her biri, bulunduğu topluluğun sessiz bir inanç odağı olarak işlev görmektedir. Bu şapelin adandığı kişi geniş çapta belgelenmemiş olsa da bu tür mahrem mekânlar genellikle sevilen bir azize ya da Meryem Ana'ya tahsis edilmekte; iç duvarları çoğunlukla kandillerle, adak eşyalarıyla ve nesiller boyu yakılan mumların isine bürünmüş ikonalarla süslenmektedir.

Mimari açıdan Midilli'deki bu tür şapeller, Ege kırsal geleneğine özgü sade tek nefli yapıyı izler: badana edilmiş taş duvarlar, girişin hemen üzerinde küçük bir çan ya da haç ve ibadeti yapanı Kudüs'e, yani doğuya yönelten küçük bir apsis. İç mekan, boyutu ne kadar mütevazı olursa olsun, çoğunlukla derin yerel bağlılık uyandıran ikonalara ev sahipliği yapar; bunların bir kısmı antik değer taşımakta ve şapelin bakımını üstlenen aileler ya da köy toplulukları tarafından özenle korunmaktadır. Koruyucu azizin yortu gününde şapel, bir panigiri'yle —litürji, mum ışığı ve toplumsal bir araya gelişten oluşan bu kutlamayla— hayat bulur; köylüleri ve ziyaretçileri kadim bir Ege geleneğinin o zamansız anında bir araya getirir.