Drota

Drota, Midilli'nin en sakin köşelerinden biridir; adanın iç kesimlerinde, 64 metre yüksekliğe kurulu küçücük bir yerleşim yeridir. Yalnızca on dört kişilik yerleşik nüfusuyla, yirminci yüzyıl boyunca genç nesillerin adanın büyük merkezlerine ya da Yunanistan anakarasına göç etmesiyle yavaş yavaş boşalan küçük Midilli köylerinin arasında yer alır. Ne var ki bu küçüklüğü, Drota'ya neredeyse zamandan kopuk bir nitelik kazandırır — günlük yaşamın hâlâ toprağın ritmine uyduğu, eski evlerin taşlarında nesiller boyu biriken sıcaklığın yaşadığı türden bir yer.

Çevresindeki manzara, Midilli'nin bu bölgesine özgüdür: zeytin bahçeleri, kuru taş duvarlar ve açık yamaçlardan oluşan bir mozaik; kışın gümüşi yeşilinden Ağustos'un kavrucu altınına dönüşen bir renk skalası. Zeytin tarımı, Drota gibi köylerin ekonomisini ve kimliğini yüzyıllardır biçimlendirmiştir; yakın çevredeki bahçelerde büklüm büklüm yükselen yaşlı ağaçlar yüzyılları aşkın bir tarihe tanıklık etmiş olabilir. Buraya kadar gelen ziyaretçiler — çoğunlukla adanın kırsal patika ağını izleyen yürüyüşçüler — kalabalık sahil tatil beldelerinin sunamayacağı otantik bir kırsal Midilli duygusuyla ödüllendirilir; bunun yanı sıra, nazikçe kıvrılan arazinin üzerinden uzak sırt çizgilerine uzanan geniş bir manzaranın keyfini çıkarır.

Drota'yı özgün kılan şey, tam da bu gösterişsiz yapısıdır. Kalabalık çekecek büyük anıtlar ya da ünlü turistik mekânlar yoktur burada; ama köy çok daha nadir rastlanan bir şey sunar: Ege kırsalının yaşayan dokusuna gerçek bir dokunuş. Burada kalan az sayıdaki köylü, topraklarına derin bir bağlılıkla tutunur — küçük sebze bahçeleri eker, hayvan besler ve nesiller boyu süregelen bir topluluğun sosyal dokusunu ayakta tutar. Midilli'yi yalnızca plajları ve ünlü zeytinyağı çiftlikleriyle değil, daha derinden tanımak isteyen gezginler için Drota'ya yapılacak sakin bir ziyaret, adanın kırsal ruhuna dürüst bir pencere açar.