Midilli'nin yemyeşil iç kesimlerinde 278 metre yükseklikte konumlanan Revma, adanın en samimi yerleşim yerlerinden biridir; asırlık zeytin bahçeleriyle kaplı teraslı yamaçlara bakan bir tepeye tutunmuş birkaç taş evden ibarettir. Yalnızca 24 kişilik yerleşik nüfusuyla, bir zamanlar adanın tarımsal zenginliğiyle filizlenmiş, şimdi ise daha yavaş ve köklü bir yaşam biçiminin canlı kalıntıları olarak varlığını sürdüren dağ köylerinin o sessiz takımyıldızına dahildir. Köyün adı bile coğrafyasına dair ipuçları taşır: Yunancada "revma" bir dereye ya da akıntıya işaret eder; bu da köyün, Midilli'nin volkanik iç arazisini yarıp geçen mevsimsel kaynaklar ve derelerle beslenen suların yakınında kurulduğunu düşündürür.

Revma'nın ziyaretçiye sunduğu şey görkemli bir manzara değil, derin bir atmosferdir. Köy, geleneksel bir Midilli yerleşiminin mimari karakterini muhafaza etmektedir; alçak taş konutlar, kemerli kapı girişleri ve incir ile dut ağaçlarının gölgelediği avlular. Çevredeki kırsal, yüzyıllardır işlenen zeytin bahçelerinin arasından kıvrılan patikalarıyla sakin yürüyüşler için biçilmiş kaftandır. Zeytin ağacı burada yalnızca ekonomik bir ürün değil, kültürel bir sabit unsurdur; her sonbaharda zeytinlerin sıkılması, Revma gibi köylerde kırsal yaşamın vazgeçilmez ritmi olmayı sürdürmektedir. Bu yükseklikte hava, kıyıda nadiren hissedilen bir tazelik taşır; açık günlerde ise manzara sessiz bir ihtişamla Ege'nin derinliklerine uzanır.

Revma, genç kuşakların Midilli şehrine ya da daha uzaklara göç etmesiyle birlikte yirminci yüzyılda adanın pek çok iç köyünü derinden etkileyen nüfus erimesinin genel hikâyesini gözler önüne serer. Buna karşın küçük topluluğu varlığını kararlılıkla sürdürmekte; köy, turizm altyapısı yerine toprak, mevsim ve komşuluk üzerine kurulu eski bir Yunanistan'la bağ kurmak isteyen gezginlere özgünlüğüyle seslenmektedir. Ana yolları geride bırakıp adanın iç kesimlerine yönelmeye hazır olanlar için Revma, ıssızlığı, doğal güzellikleri ve geçmişle kurduğu kesintisiz bağın ödülünü cömertçe sunar.