Hoog in de heuvels van Lesbos, op 420 meter boven zeeniveau, ligt Ano Chorio — wat eenvoudigweg ‘Bovendorp’ betekent — een van de meest stilzwijgend sfeervolle dorpjes van het eiland. Net als veel hooggelegen gehuchten verspreid over de Egeïsche Zee getuigt het van eeuwenlang plattelandsleven, bepaald door het ritme van de olijventeelt, de veeteelt en de praktische wijsheid om boven de kustvlaktes te bouwen, waar de lucht koel is en het uitzicht weids. Tegenwoordig telt het dorp slechts een handvol permanente bewoners, waardoor het een van de dunstbevolkte plekken van Lesbos is; doch de stenen huizen, smalle geplaveide steegjes en de blijvende aanwezigheid van een kleine kapel getuigen van een gemeenschap die hier ooit in grotere getale floreerde. Het omliggende landschap is op typisch Lesbische wijze prachtig: terrasvormige hellingen bezaaid met eeuwenoude olijfbomen, dichte bossen met dennen en kastanjes op de hogere flanken, en weidse panorama's over de binnenlandse valleien van het eiland. Op deze hoogte maakt de zomerhitte plaats voor een voelbare frisheid, en de stilte wordt voornamelijk verbroken door vogelgezang en het verre gerinkel van bellen van grazende dieren. Bezoekers die de reis hierheen ondernemen — het beloont hen die bereid zijn over landelijke wegen te navigeren — vinden een vrijwel onaangeroerde volksarchitectuur van donkere steen en terracotta dakpannen die naadloos opgaat in de heuvel, een levend voorbeeld van hoe Egeïsche dorpen werden gebouwd om te blijven bestaan, niet om indruk te maken. Ano Chorio staat voor een verhaal dat veel Egeïsche hooglandnederzettingen gemeen hebben: een geleidelijke ontvolking in de loop van de twintigste eeuw, toen jongere generaties naar de steden van het eiland trokken of naar het buitenland emigreerden, met achterlating van een landschap dat in de tijd lijkt te zijn opgehangen. Voor reizigers met interesse voor het rustiger, meer contemplatieve aspect van het Griekse eilandleven biedt een bezoek hier iets zeldzaams: de ervaring van een plek die grotendeels onaangeraakt is door het toerisme, waar het verleden niet in scène wordt gezet maar gewoon aanwezig is, en waar het diepe landelijke karakter van het eiland zich met kalme autoriteit laat gelden.