Ruins (39.2529, 26.2435)

Ayia Paraskevi yakınlarındaki hafif eğimli tepelere yayılmış bu harabeler, orta Midilli'nin katmanlı insan tarihine sessiz bir tanıklık sunar. Ada, en azından Tunç Çağı'ndan bu yana kesintisiz olarak iskan edilmiştir; bu bölgenin de bir parçasını oluşturduğu Kalloni Körfezi çevresindeki tarımsal iç kesimler, antik Yunan, Roma, Bizans ve Ceneviz dönemlerinde yoğun bir yerleşim ağına ev sahipliği yapmıştır. Bu gibi alanlarda göze çarpan taş temeller, yıkılmış duvarlar ve zaman zaman rastlanan oymalı mimari parçalar; ada birbirini izleyen medeniyetlerin elinden geçerken —her biri peyzajda izini bırakarak— yüzyıllar boyunca süren inşa, terk ve yeniden inşa faaliyetlerini gözler önüne sermektedir.

Harabeleri bugün ziyaret etmek, yakınlardaki Ayia Paraskevi'nin hareketli köy yaşamına karşı düşündürücü bir denge sunar. Taş işçiliği —kimi yerde harçsız, kaba yontu ve birbirine geçirilmiş; kimi yerde daha özenli düzgün kesme taşlardan oluşmuş— alanı nesiller boyu şekillendiren farklı elleri ve dönemleri ele verir. Yabani otlar derz aralarından filizlenir; bir kısmı kendi başına asırlık olan çevredeki zeytinlikler ise mekâna zamansız bir atmosfer katar. Arkeolojiye ilgi duyan ziyaretçiler için dikkatli bir bakış, sonraki duvar örgülerine dahil edilmiş yeniden kullanılmış antik taşları ortaya çıkarabilir; Ege'nin dört bir yanında karşılaşılan bu yaygın uygulama, hem pratik bir zekayı hem de derin bir yerleşim sürekliliğini yansıtır.

Midilli'de bu tür harabeleri değerli kılan, tek başına çarpıcı bir anıttan ziyade sunduğu kümülatif izlenim, yani yaşanmış bir peyzajın birikimli duyumsamasıdır. Adanın iç kesimleri bu tür kalıntılarla doludur: ortaçağ kuleleri, daha eski temeller üzerine inşa edilmiş Bizans şapelleri, yok olmuş çiftliklerin hayalet hatları... Bu kalıntıları, bir zamanlar hizmet verdikleri canlı köylerle birlikte keşfetmek, gezginlere doğu Ege'nin bu köşesinin binlerce yıl boyunca insan yaşamını nasıl ayakta tuttuğunu alışılmadık bir bütünlükle gözler önüne serer.